Basil
Użytkownik-
Posts
179 -
Joined
-
Last visited
Everything posted by Basil
-
Cześć! Jako że mam pasję do łączności, a samemu znalezienie wszystkich potrzebnych informacji w temacie oraz zgromadzenie i przygotowanie sprzętu trochę zajęło, oraz mam już doświadczenia z budowy takich linii, chcę się z Wami podzielić moją skondensowaną wiedzą - żebyśmy wszyscy mogli na tym skorzystać. Oczywiście też chciałbym pochwalić się kolekcją i polecić się organizatorom którzy chcieliby taki element do swoich gier wprowadzić ;) a poza tym, mając kilka osób w środowisku które byłyby zdolne to zapewnić bądź chociaż znające się w temacie, nie musielibyśmy polegać wyłącznie na jednym człowieku z wiedzą tajemną, i wspólnie moglibyśmy tworzyć większe i rozbudowane sieci dla dużych gier. Autor na linii? Łączność w wojsku to jeden z najważniejszych elementów organizacyjnych. Kiedyś realizowana wyłącznie gońcami, potem na średnich i większych odległościach telegrafem, pod koniec XIX wieku zaś telefon usprawnił pracę na wszystkich dystansach komunikacji. Wykorzystywane na masową skalę w I i II Wojnie Światowej, polowe linie telefoniczne i telegraficzne stanowiły podstawę komunikacji. Radiotelegraf i radiotelefon, ze względu na porównywalnie większy koszt, rozmiary i prądożerność, stanowiły początkowo jedynie dopełnienie dla komunikacji kablowej - głównie tam, gdzie nie dało się jej wykorzystać (komunikacja z pojazdami, na morzu, na ogromne odległości) - i dopiero pod koniec II WŚ osiągnęły stan rozwoju pozwalający na takie wykorzystanie, z jakim kojarzymy je współcześnie. Pomimo że po II WŚ radio systematycznie zastąpiło kabel, to tak naprawdę telefoniczne linie łączności nigdy nie wyszły z użytku - jest to tani, prosty w konstrukcji i obsłudze, względnie niezawodny, a także trudny od pośredniego podsłuchania lub zagłuszenia środek komunikacji - i dlatego powróciły do łask w trakcie wojny Rosyjsko-Ukraińskiej. Dlaczego ten cały wstęp? Bo uważam, że jesteśmy w pełni zdolni wprowadzić ten element w jakiejś mniejszej czy większej formie do naszych gier, szczególnie że rzadko gramy w zawody czystego rzucania się kompozytem. Również z radością coraz częściej widzę rozbudowane scenariusze łączące ASH, LARP i MILSIM, opierające się o jakąś fabułę, gdzie istotną rolę gra teren, organizujemy sztaby, oddziały, zadania, itd., a jednocześnie łączność jakoś zawsze jest zredukowana do "idź powiedz tamtemu żeby coś". Do tej pory widziałem jedynie próbę rozstawienia telefonu przez kolegów na Kresach w czerwieni, gdzie niestety zawiódł ich kabel, a ja nie miałem sprzętu żeby pomóc :( Zanim zacznę opisywać poszczególne elementy, warto by przedstawić co można zrealizować za pomocą linii lub sieci telefonii polowej: Połączenie punktów na linii obrony - np. kilka punktów wzdłuż długiego okopu, lub końce okopu ze sobą. Połączenie kilku linii obrony ze sobą - np. w scenariuszu gdzie mamy kilka "warstw" lub punktów do obrony, można je spiąć razem. Połączenie punktów obrony z punktem dowodzenia - również oczywiste rozwiązanie, w którym sztab może kontaktować się z frontem i vice-versa. Połączenie różnych budynków w miasteczku lub lokacji na terenie - pozwala to na symulację miasteczka, gdzie można do kogoś zadzwonić bez chodzenia tam i z powrotem (również pozwala na skrytą komunikację), albo dużego terenu, gdzie np. budynki fabryczne lub bunkry mają połączenia ze sobą. Ze względu na sposób działania tego sprzętu, możliwe jest spięcie wszystkich lokacji w "pętlę" (niekoniecznie musi to być zamknięta pętla), dzięki czemu każdy punkt może zadzwonić wszędzie (możliwe wtedy jest także podsłuchiwanie rozmów z podłączonych aparatów). Przeciwnie do poprzedniego, użycie łącznicy pozwala na kontrolowane zestawianie określonych połączeń oraz scentralizowanie kontroli nad łącznością, np. w HQ - umożliwia zestawianie wielu połączeń, jednocześnie wykluczając podsłuchy. Zbalansowanie stron gry - w ramach scenariusza można np. zapewnić obrońcom linie polowe (ew. 1-2 radiostacje), a atakującym tylko łączność radiową. Załączam schemat sieci telefonicznej (mapa zresztą również mojego autorstwa) jaką zestawiłem na terenowym LARPie w zeszłym roku (zdjęcie z wcześniej) - teren miał rozmiar około 700x250 metrów, położyliśmy wtedy 5 linii o łącznej długości ok. 800 metrów (lazaret został przesunięty bliżej środka mapy, reszta jest zgodna z rzeczywistością). Podłączyłem 5 lokacji do łącznicy, którą obsługiwał dodatkowy telefon dla operatora. Po grze kilkanaście graczy powiedziało mi lub innym organizatorom, że te telefony naprawdę grały i spełniały istotną rolę w grze, a punktem kulminacyjnym było zarządzenie ewakuacji przez dowódcę placówki, kiedy to wszystkie telefony na mapie zaczęły dzwonić na raz. Nie będę pisać o absolutnie wszystkich sprawach technicznych w temacie, bo głównie chcę Wam przedstawić podstawy i możliwości jakie możemy dzięki tej zabawie osiągnąć. Natomiast ciekawskim proponuję do lektury lub obejrzenia następujące zasoby (jest ich oczywiście więcej, ale to są fajne materiały do wgryzienia się w temat): Strona RKD, zarówno własna https://rkd.prv.pl/ jak i na FB https://www.facebook.com/sq7hgp/ - skarbnica wiedzy, głównie o polskim przedwojennym sprzęcie łączności, też narzędziach i budowie linii wszelakiego rodzaju. Regulamin wojsk i oddziałów łączności. Cz. 3, Budowa polowych linij telefonicznych i telegraficznych : projekt (1930 r.) - nie wiem czy ta pozycja wymaga opisu ;) 1941 U.S. ARMY SIGNAL CORPS " BASIC SIGNAL COMMUNICATION " FIELD TELEPHONE SYSTEM SETUP - bardzo przystępny film o budowie linii polowych, polecam kolegom amerykańcom :) Co więc potrzebujemy żeby zestawić sobie taką najprostszą telefoniczna linię polową? Otóż należy pozyskać (lub pożyczyć): 2 telefony polowe (+baterie). Kabel przynajmniej jednożyłowy o pożądanej długości. I to właściwie wystarczy do zestawienia najprostszej, jednoprzewodowej linii (drugi przewód zastępujemy zwarciem do ziemi). Natomiast nie piszę tego kwazi-poradnika, żeby pozostawić Was z tylko takim pomysłem ;) dlatego chcę tę propozycję rozbudować i wytłumaczyć każdy z elementów, jego funkcję i istotność. Co więc można wykorzystać żeby wyjść ponad podstawę? Telefony polowe (+baterie) - w Polsce spotkamy się z kilkoma typami wojskowych telefonów polowych dostępnych jako demobil; najlepiej skupić się na kilku modelach, które są właściwie identyczne: TAJ-43, TAJ-43-MR, MB-43, AP-48 i MB-66, a których budowa jest zbliżona do telefonów polowych z okresu II WŚ (więcej można poczytać na stronie RKD). Istnieją również dość ciekawe, mniej militarne 'biurkowe' modele, jak MB-56 które są w pełni kompatybilne z systemem MB (Miejscowej Baterii). Taki sprzęt da się znaleźć jeszcze w dobrym stanie, a Tonsil do dzisiaj sprzedaje wymienne wkładki słuchawkowe i mikrofonowe do mikrotelefonu (wszystkie modele używają tych samych). Istotną kwestią jest zasilanie takich telefonów: dużo ludzi bawiących się tym sprzętem lubi wkładać do nich na siłę baterie 4,5 V (3LR12) "bo lepiej słychać", co nie jest rażącym błędem, ale powoduje szybsze zużywanie (wręcz wypalanie) się wkładek - to tak samo jak zużywanie się silnika w replice AEG z za mocną baterią. Oryginalne baterie przeznaczone do takich telefonów miały ok. 1,5 V, więc ja w swoich montuje baterie 1,5 V typu D - są zbliżone woltażem do oryginału, a do tego mają znacznie dłuższe życie. Telefony różnego typu - TAJ-43-MR z lewej, MB-56 z przodu, oraz cztery sztuki MB-66 Kabel dwużyłowy - demobil oferuje nam tutaj najczęściej kabel PKL (Polowy Kabel Lekki), co jest według mnie najlepszym wyborem; ale każdy kabel dwużyłowy, czy nawet zwykła skrętka zadziała. Do tej pory nie miałem złego (nieciągłego/przerwanego) egzemplarza, a kabel spełnia w pełni swoją funkcję; dodatkowo kabel PKL najczęściej jest sprzedawany na gotowych szpulach, co znacznie ułatwia pracę z nim. Nie trzeba się obawiać o wytrzymałość, bo kable telekomunikacyjne to nie sznurek - przy naprężeniu to nie kabel się zrywa, tylko słup pęka. Widziałem na własne oczy! Zapasowe szpule i zwijak kablowy - ogromnie ułatwiają pracę z dużymi ilościami kabla; zwijanie staje się prostą czynnością zamiast mordęgi. Ja pozwoliłem sobie na przewinięcie i podzielenie jednego ciągłego kawałka kabla na kilka odcinków na kilku szpulach - dzięki temu nie muszę rozwijać pół szpuli 400 metrów, bo mam odcinek 200 m; mogę też zestawić kilka krótszych linii do różnych miejsc, lub złączyć je w jeden dłuższy odcinek. Odcinek kabla na szpuli - mam takich kilka Uziemienia - pozwalają wytłumić szumy na długiej linii i awaryjnie zestawić linie jednoprzewodową. Co prawda można po prostu wetknąć końcówkę kabla w ziemię, ale ja zainwestowałem w porządne pręty uziemiające, nabyte w sklepie rolniczym jako uziemienie do elektrycznego pastucha. Łącznica - gadżet który pozwala na jeszcze większą kontrolę nad zestawioną linią - bo wiemy, który punkt do nas dzwoni, i możemy określić z kim może rozmawiać; a rozmowę można podsłuchiwać bez wiedzy rozmówców. Komplementarnym do polskich telefonów polowych jest łącznica ŁP-10 (Łącznica Polowa na 10 pozycji), które często da się upolować w dobrym stanie i z kompletem narzędzi i akcesoriów. Łącznice te wspierają również podłączenie dzwonka - taki bajer, mały ale cieszy :) Łącznica ŁP-10 oraz dzwonek własnej roboty Rososzka - rososzka to taki kij z fikuśnym końcem. Bardziej poważnie - jest to wielofunkcyjne narzędzie do budowy linii polowych, taki multi-tool na patyku. Rososzka dzięki kształtowi końcówki pozwala na podnoszenie, trzymanie, wiązanie, przeciąganie i ściąganie kabla oraz przeszkód. Mając dwie rososzki można szybko i sprawnie zbudować dowolną linię jaka nam się wymarzy, bo wtedy można bardzo łatwo ciągnąć kabel w koronach drzew - jedna osoba rososzką odchyla gałęzie, a druga zawiesza na nich kabel. Rososzki niestety są obecnie nie do znalezienia (tego sprzętu właściwie to już nie ma), dlatego należy zbudować własną - ja wykorzystałem kilka stalowych rur i prętów oraz kijki bambusowe, musiałem się jedynie nauczyć spawać - był to idealny projekt na początek. Moje rososzki, jak wiele wojskowych, można również wydłużyć dodatkowym kijem. Rososzka to taki kij z fikuśną końcówką Inne narzędzia - robiąc rzeczy techniczne zawsze trzeba być przygotowanym że coś się schrzani, oczywiste są więc do zabrania wszystkie narzędzia do drobnych prac z kablem i urządzeniami; kombinerki, cążki, śrubokręty, szybkozłączki, wszelakie taśmy, a według mnie jednym z najpomocniejszych i najczęściej zapominanych - multimetr. Też dobrze jest mieć chociażby taśmę malarską i pisak żeby móc oznaczać który kabel szedł gdzie i jaką miał długość - wielka jest to pomoc przy sprzątaniu. Po za tym, czasami przydadzą się grube rękawiczki podczas prowadzenia lub zwijania kabla. No i nigdy nie zaszkodzi mieć zapasowych baterii i wkładek. Przełączniki, wtyczki itd. - elementem który również chciałbym zawrzeć w grach, to możliwość "sabotażu" linii przeciwnika. Ponieważ raczej nie chcemy żeby gracze mieszali w podłączeniach telefonów, ani żeby nasz kabel został pocięty na strzępy, możemy użyć różnego rodzaju złączek lub przełączników, pozwalających graczom na symboliczne przerwanie lub ponowne zestawienie linii. Ja wziąłem pokaźny przełącznik siłowy i wsadziłem go w zgrabną skrzyneczkę, dzięki czemu można jako element gry zawrzeć "sabotaż łączności przeciwnika". Przełącznik służy do przełączania Jeszcze jedna kwestia - ile to czasu zajmuje, ile trzeba wcześniej być żeby to przygotować, ile zajmuje sprzątanie? Instrukcje wojskowe określają dość optymistyczne (nierealne) tempo budowy 1 km linii przez drużynę czteroosobową na: 15 minut pieszo dla linii rozkładanej na ziemi i 25 minut dla linii rozwieszanej na podporach naturalnych. Ja natomiast z doświadczenia bym określił, że to zależy ;) Zależy od terenu i wiedzy o nim, możliwości rozwieszenia lub położenia linii w danym miejscu, ilości ludzi do pomocy itd. Można przeciągnąć po ziemi 100 m kabla w kilka minut, a można się trudzić na krótkim odcinku i z pół godziny jeżeli trzeba go przerzucić nad rzeczką. Do przeciągnięcia kabla wzdłuż okopu wystarczy jedna osoba, w prostym terenie dwie - jedna prowadzi (ciągnie) kabel do celu, a druga podaje go ze zwijaka. Do budowy linii w trudnym (zalesionym i nierównym) terenie optymalnie według mnie są trzy osoby - pierwsza (dowodzący budową linii) z rososzką prowadzi kabel do miejsca docelowego, druga (pomocnik) z rososzka ciągnie kabel od podającego i podaje go dowodzącemu, a trzecia (podający) pozostaje z tyłu i pilnuje oraz podaje na bieżąco kabel ze zwijaka. Zwijanie kabla jest proste i zajmuje kilka do kilkunastu minut w zależności od długości postawionej linii - wiadomo że 50 metrów wkręci się na bęben szybciej niż 400. Co do pytania ile to kosztuje? Nie pytajcie, sami sprawdźcie ;) Ja, moja wiedza i mój sprzęt jest zawsze po koleżeńsku do dyspozycji. Mam nadzieje że całe to powyższe podsumowanie tematu zainspiruje lub zachęci kogoś do zawarcia go w jakimś przyszłym scenariuszu - sam na pewno będę to robił w swoich, kiedy się w końcu zabiorę za ich realizację. Pozdrawiam i odkładam słuchawkę ;)
-
Budowa klimatycznej radiostacji opartej o radiotelefon PMR
Basil replied to Basil's topic in II Wojna Światowa i wcześniej
Fajne! Dopytam jak to realizowali; natomiast na pewno sam chcę się skupić na stworzeniu powtarzalnego w produkcji modelu opartego o gotowe na rynku radiotelefony PMR, nie wymagającego jego modyfikacji od strony elektroniki. Zobaczymy jak pójdzie :P -
Budowa klimatycznej radiostacji opartej o radiotelefon PMR
Basil replied to Basil's topic in II Wojna Światowa i wcześniej
No i super :) jeśli działamy wszyscy w tym samym standardzie - to lepiej, będzie można większe sieci budować i popularyzować rozwiązanie. Szkoda tylko że nikt się tym wcześniej nie chwalił, bo szukałem na naszym forum tematów o radio i nie było. Dlatego myślę że udokumentowanie w pełni co i jak nikomu nie będzie na szkodę :) -
REPLIKI CUSTOM/pytania i odpowiedzi - PORADY :)
Basil replied to Ahmed's topic in II Wojna Światowa i wcześniej
Mam jeszcze drugą zabawkę do pokazania - imitację strzelby okopowej, opartą na trójstrzałowej Cymie CM350LM - wersji wydłużonej z metalowym korpusem. Proces jej tworzenia był dużo prostszy (albo nie) w porównaniu do wcześniej ukazanego karabinka, ale zanim ktoś się skusi na jego powtarzanie, mam kilka ostrzeżeń. Podstawa mechaniczna jest jednocześnie fajna (w końcu niezawodny i tani sprężyniak, trzy strzały w cenie jednego i dobry zasięg) i strasznie upierdliwa - ten konkretny model strzelby potrafi się zaciąć na amen przy niepoprawnie wykonanym przeładowaniu, i do naprawy tego zacięcia trzeba kompletnie rozebrać całą strzelbę i połowę mechanizmu. Po tym jak na "Węgierskiej Górce" ten syf zaciął mi się po trzecim strzale, rozwiązałem cały problem poprzez usunięcie tego jednego elementu z mechanizmu - przez co wywołałem drugi. Otóż trzeba trzymać pompkę w pozycji całkowicie do przodu, w innym wypadku spust potrafi, zamiast zwolnić zamek i tłoki, cofnąć pompkę i nie strzelić. Planuję to rozwiązać jakimś silnym magnesem. W każdym razie, proces tworzenia tej repliki był dużo prostszy i skupiony głównie na estetyce, przez co może łatwo zostać zaadaptowany na dowolny inny model strzelby: Obcięcie przodu tuby magazynka o połowę, żeby zbliżyć kształt do strzelb wojskowych. Zakup i montaż osłony lufy - tutaj element AGM 003, odkupiony od kogoś kto miał na części. Wykonanie nowej kolby z drewna - tutaj zamówiłem sobie starą kolbę od jakiegoś myśliwskiego sztucera, którą musiałem przewiercić na wylot (męczarnia, nie polecam) i wydłubać bardzo specyficzny kształt do zamocowania z korpusem zamka z przodu, na szczęście miałem nadmiar drewna więc kleiłem sobie naddatek i potem odejmowałem materiał. Dodatkowo dzięki tej długiej śrubie na wylot w kolbie, całość siedzi razem niezwykle solidnie. Wykonanie nowej pompki z litego kawałka drewna - tutaj trzeba mieć już trochę więcej narzędzi do drewna i niezwykłą cierpliwość, bo mała pomyłka i cała pompka się nam złamie wzdłuż i pójdzie do kosza. Musiałem po kolei metodycznie dłubać, piłować i wiercić żeby spasować pompkę do mechanizmu. Główny problem - montaż pompki do mechanizmu jest nie dość że strasznie płytki, to plastikowy, przez co śrubki montujące go kompletnie zniszczyły i obecnie trzymają się na upchanej taśmie i kleju - ale trzymają się. Pomaga to że główny kierunek działania pompki jest prostopadły do śrubek i przeciwny do kierunku jej zdejmowania, więc raczej się w boju nie odczepi. Oczywiście też potem dorobiłem żłobienia w pompce, które teraz pogłębiam bo nie dawały wystarczającej przyczepności. Estetyczne wykończenie - tymi samymi metodami co karabin. Dorobiłem sobie też pas nośny ze skóry. Co zabawne, całą strzelbę wykonałem w jakiś tydzień kiedy projekt karabinu konał w pudełku czekając na części. Ogółem taki projekcik polecam jako wstępniak przed budowaniem od zera całego karabinu, dużo się można nauczyć o pasowaniu elementów i dłubaniu w drewnie. Największe plusy - replika wygląda kozacko, w dotyku jest prawdziwe drewno, no i waga większa. -
REPLIKI CUSTOM/pytania i odpowiedzi - PORADY :)
Basil replied to Ahmed's topic in II Wojna Światowa i wcześniej
Temat w którym wypada mi się podzielić moim cudownym ulepem - mającym imitować polski karabinek wz. 29. Na początek powiem tyle - jeżeli ktoś nie ma nieskończonej cierpliwości albo samozaparcia oraz dość głębokiej kieszeni, to w obliczu coraz większej dostępności replik karabinów z 2WŚ (szczególne tych nowych od Snow Wolfa i S&T) odradzam takie projekty, szczególnie jeżeli ktoś nie ma wcześniejszego doświadczenia w takim dłubaniu. Po kolei - pomysł mi się zrodził "bo tak" i "bo fajne". Niemców grać nie będę, więc k98k jest dla mnie nudny, i chciałem zbudować coś fajnego, unikalnego, polskiego - padło na kbk wz. 29. Na etapie planowania opierałem się na kilku znalezionych po internecie zasobach i doświadczeniach ludzi, którzy takie rzeczy już sklejali: Vintage Airsoft - bardzo dużo gościu robił takich rzeczy, można dużo podpatrzeć i wykombinować. Różne posty na różnych forach z budowy replik, głównie k98k. Niestety, część z moich zapisanych z 4 lata temu zasobów była dość stara i zwyczajnie spadła z internetu - polecam sobie zapisywać zdjęcia i ważniejsze detale lokalnie. Tylko jeden wisi do dzisiaj. Cudnie zachowany album na Imgurze gdzie ktoś pokazywał swój progres z budowy. Filmik w którym gościu pokazuje jak zbudował swoją replikę. Ogólne wnioski w w/w - nie jest to łatwe, dużo dłubania i pasowania, jest natomiast wykonywalne. Najczęściej takie repliki buduje się z VSR-10 lub kompatybilnych systemów (jak JG BAR-10 czy CYMA CM.701B) ze względu na potencjał tuningowy i naprawczy, większość jeszcze wtedy osadzała je w oryginalnych łożach lub zbliżonych replikach (pisał o tym Cortes wcześniej). Ja do budowy swojej repliki wybrałem JG BAR-10, i był to w pewnym sensie błąd - replika ta posiada spust typu 45 stopni, który zdążył się uszkodzić jeszcze przed rozebraniem do konwersji, w konsekwencji czego musiałem na start planować zakup całego nowego systemu spustu i tłoka - dobrze jest więc wybrać od początku spust typu 90 stopni, bo zestaw tuningowy (a taki już wypada kupić wymieniając) kosztuje już dobre kilka stówek. Z tej podstawy mechanicznej wydłubałem spust, cylinder, tłok, hop-up i lufę - czyli właściwie wszystko co się ruszało i ma wartość. Jako podstawę estetyczną, kupiłem sobie DBoysowego kara na łuski - nawet tania i fajna zabawka na kilka tygodni zanim go zmasakrowałem do konwersji, łuski i zamek można potem komuś odsprzedać. Z niego użyłem lufę zewnętrzną, cały celownik (szczerbinkę) którego część chciałem użyć do budowy nowej muszki, oraz cały korpus zamka i komory magazynka wraz z osłoną spustu. Reszta plastiku leży u mnie do dzisiaj. Tak jak sugerował Gor, użyłem kolby hiszpańskiej La Coruny / Mauser M43, do której dokupiłem tylko przedni bączek wz. 29, a reszta okuć i metalu przyszła z kolbą - ważne było to, że kolba miała całą i nawet spójną górną okładzinę. Początkiem roboty było sporządzenie planów - obrysowałem sobie DBoysa i na niego nanosiłem odpowiednie zmiany; przesunięcie elementów i mniej-więcej ich pozycję w docelowej wersji. I po rozkręceniu wszystkiego projekt mi umarł na dosłowne lata, bo nie miałem kasy żeby kupić to, co było konieczne by iść dalej. Na szczęście udało mi się ten problem rozwiązać w czas przed "Kresami w czerwieni", które zmotywowały mnie do ostatecznego dokończenia tego ulepu. Proces jego tworzenia był następujący: Spasowanie cylindra BAR-10 z komorą (dalej ją nazywam główną, bo w sumie nie wiem jak się nazywa). Od tego zależy dalsze spasowanie i wycentrowanie reszty repliki, więc jest to istotny punkt; cylinder musi chodzić gładko, ale bez luzów. Ja piłowałem go od środka aż wszedł, a z przodu umieściłem oryginalny plastikowy o-ring z BAR-10. Dorobienie rączki i końcówki zamka do cylindra - ja na podstawie któregoś źródła użyłem stalowej rączki z jakiejś innej repliki (chyba L96 - MB01 itd.), którą zaniosłem do znajomego kowala żeby mi wyprostował. Jest troszkę za długa, ale za to sknociłem co innego - za krótko przyciąłem część, która miała pracować z mechanizmem blokującym ją w pozycji (zabranym z repliki DBoysa), przez co w moim karabinie chodzi ona z ogromnymi luzami i potrafi się sama przestawić przy potrząsaniu - planuje to naprawić przez dospawanie i ponowne spiłowanie stalowej podkładki. Zamocowanie spustu do komory głównej, oraz komór ze sobą - musi siedzieć mocno i działać z cylindrem. Nie mogłem tego zrobić aż do pozyskania nowych części, ale udało mi się to zrobić na oryginalnych śrubach do montażu - wymagało to gwintowania, po za tym musiałem podciąć kilka części w rejonie komory magazynka. Musiałem jeszcze wykombinować z DBoysowych resztek montaż do skręcenia komór ze sobą - nie polecam. Tak naprawdę to po tym etapie replika jest już "strzelająca", więc można się uśmiechnąć że jest progres. Wpasowanie do kolby komory magazynka z osłoną spustu i komory głównej - to zaś uzależnia pozycję obu komór, a przez to spustu i cylindra, które muszą jakoś logicznie w tym siedzieć. Ja musiałem wydłubać kilka narożników w łożu i użyć kilku śrubek, żeby te elementy siedziały ze sobą porządnie. Wpasowanie komory hop-up do łoża i spasowanie jej z zamocowanym cylindrem - ten etap jest najlepiej robić także z lufą włożoną w lufę zewnętrzną, bo to sprawia że wszystko zaczyna układać się razem. U mnie hop-up siedział na tyle ciasno, że nie musiałem go dodatkowo wkręcać, siedzi na śrubce która udaremnia jego przesuwanie. Kiedy lufa zewnętrzna jest utrzymana w łożu przez okucia i samo łoże, to hop up też się nie rusza. Dodatkowo, do oryginalnej regulacji hop-up doczepiłem blaszkę, którą wyprowadziłem przez nieduże wycięcie w kolbie - dzięki temu mam pełną i prostą regulacje hop-up bez otwierania repliki. Stworzenie dziury na właściwy magazynek - tutaj jest największa zabawa, bo trzeba to mieć idealnie wymierzone. Ja dodatkowo miałem obsesję nad tym, żeby miał on jak najmniejszy rozmiar i nie wymagał niszczenia więcej łoża niż trzeba, więc wraz z kolegą który drukuje w 3D stworzyłem specjalne, wąskie i krótkie magazynki na kulki. Są one o ok. cm krótsze i o połowę węższe od najmniejszych jakie znalazłem w sieci. Jedyny problem to że siedzą ciasno i do tej pory nie dorobiłem mechanizmu blokującego je w pozycji, więc muszę je trzymać żeby podawały bo nie dosięgają, ale wyciągać sznurkiem bo siedzą tak twardo. Planuję to rozwiązać kawałkiem metalu i sprężyną. Po wszystkich w/w mordęgach, replika była już w pełni mechanicznie sprawna, natomiast dużo jej brakowało do bycia skończoną, bo musiałem jeszcze skleić to wszystko razem: Zdjąć i odrdzewić, a następnie zakonserwować wszystkie elementy metalowe. Zmodyfikować łoże, przesuwając miejsce montażu przedniego bączka. Dorobić przednią okładzinę lufy, bo oryginalna była za krótka. Kupiłem w Castoramie kawałek bukowej formatki i bardzo ostrożnie i starannie zrobiłem ją pod wymiar, według mnie pasuje ładnie. Wyciąć celownik DBoysa z reszty komory i zamontować go w okładzinie - najgorszy etap, nawet go nie chce komentować. Cała replika trzyma się dzięki kawałkowi blachy i jednej śrubce pod szczerbinką, która skręca górną okładzinę z komorą hop-up. Zrobić nową muszkę - tutaj wykorzystałem część od DBoysowej komory, która miała zbliżony kształt. Przykleiłem je klejem epoksydowym do muszki i nawet to jakoś wygląda. Wykończyć to wszystko estetycznie - na wszystkie elementy metalowe z replik poszła nowa warstwa czarnej farby, a następnie znaleziony sposób na nadanie im fajnej gunmetalowej patyny - wystarczy natrzeć porządnie zabawkę proszkiem grafitowym, który jest do kupienia za kilkanaście złotych, a następnie pokryć lakierem przezroczystym. Zabytkowe okucia pozostawiłem w takim stanie jakie były, nie da się ich upiększyć. Kolba została wyczyszczona z syfiastego bordowego lakieru, ale resztę patyny pozostawiłem, następnie nasyciłem olejem lnianym a po wyschnięciu zawoskowałem. No i na koniec mam coś takiego - zdjęcia były robione przed położeniem ostatniego finiszu na metalu, ale wszystko już było złożone razem i działało: Dodatkowo, wymierzyłem sobie długość lufę zewnętrzną tak, że na całość pasuje bagnet wz. 28. Jakbym miał to podsumować - bardzo stymulująca i interesująca zabawa, ale dla każdego może być inaczej; koszt ogólny wyszedł mi więcej niż dostępne repliki (o czasie już nie mówiąc), ale mam teraz unikatową replikę. Jakby kto miał pytania to piszcie, z chęcią odpowiem. A ogółem to szczerze polecam ten trik z proszkiem grafitowym - naprawdę działa i wygląda przefajnie. -
Czemść (sic!) ludu ASH, chcę się z Wami podzielić pomysłem który zrodził i dojrzewał w mojej głowie od jakiegoś czasu, i który w końcu chcę zrealizować - zbudowanie klimatycznej radiostacji (stacjonarnej lub przenośnej w formie plecaka, puszki bądź radiotelefonu), która umożliwiłaby komunikację między oddziałami lub poszczególnych oddziałów z HQ. Patrząc na rosnący poziom i organizację naszych gier, uważam że jest to element który musi wreszcie zostać wprowadzony, żeby ten poziom podnieść jeszcze wyżej. No a do tego robić to będzie klimat, szpan, lans, swag i w ogóle. Planuję również na dniach zrobić post dotyczący budowania polowych linii telefonicznych, bo mam już sprzęt i doświadczenie. Na początek sprawy legalno-techniczne ode mnie niezależne - w Polsce (i właściwie całej UE) bez zezwolenia można używać (dokładnie to nadawać, bo słuchać każdy może czego chce i tego nie da się wykryć) urządzeń radiowych działających w paśmie CB (Citizen's Band) oraz PMR (Private Mobile Radio) z ograniczoną mocą. Temat CB radio pominiemy poprzez ograniczenia techniczne - są one prądożerne i drogie. Urządzenia PMR mają zaś kilka wymogów prawnych dotyczących ich konstrukcji - jak zintegrowana i nie odczepiana antena, czy nieotwierany korpus - przez co trudno jest je zmodyfikować do bardziej klimatycznej konstrukcji - ale ja spróbuję, jednocześnie nie naruszając ich legalności. Można by oczywiście konstruować od zera radiostację taką jaką chcemy, ale to wymaga wyrabiania pozwoleń i jeszcze większego nakładu środków i wysiłku. Urządzenia PMR mają ponadto kilka zalet które chcę wykorzystać: Pełna legalność dla każdego - można by je pożyczać innym i używać w dowolnym miejscu bez obaw i kombinowania. Niski koszt - względnie, w porównaniu do innych urządzeń radiowych; ok. 160 zł / parę krótkofalówek modelu który chcę wykorzystać. Pełna kompatybilność z innymi urządzeniami tego typu - dzięki temu moglibyśmy używać ich na wyjazdach za granicą, a także kontaktować się w nagłej potrzebie z orgami, którzy mają 'zwykłe' radiotelefony PMR; tutaj również ważna jest inna zaleta: Niezależność od sieci telefonii komórkowej - możliwość komunikacji graczy z orgami w nagłych przypadkach, w trudnym terenie gdzie nie ma zasięgu dla komórki. Długa praca na baterii - przy ciągłym użytkowaniu takie urządzenia o mocy 0,5kW i baterii 4kWh działają, jak łatwo wyliczyć, nawet z 8 godzin. Względnie duży zasięg - radiotelefony PMR potrafią osiągać zasięg kilku kilometrów w terenie zalesionym, w zależności od ukształtowania terenu, i nawet w najgorszych przypadkach da się osiągnąć przynajmniej kilkaset metrów; jest to absolutnie wystarczające dla naszych gier, które często rozgrywają się na przestrzeniach o długości kilkuset metrów na wskroś. Co zabawne, zasięg tych zabawek jest często większy niż dużej części podobnego sprzętu wojskowego z tego okresu. Dostępność 16 kanałów - pozwala to na wydzielenie kanałów dla każdego stronnictwa, oddziału, specjalnego kanału organizacyjnego, a nawet zabawę w kotka i myszkę jeżeli zezwolimy drużynom podsłuchiwać się nawzajem. Mój pomysł jest więc prosty i oparty o kilka rzeczy które już robiłem - w dużym skrócie, byłoby to skonstruowanie specjalnej klimatycznej obudowy na radiotelefon PMR, oraz przejściówek i łączników dla zestawu mikrofonów, słuchawek i mikrotelefonów. Większość urządzeń na rynku używa gniazda typu Kenwood, które pozwala na wyprowadzenie osobnej słuchawki, mikrofonu i przycisku PTT; o tym więcej napiszę kiedy zabiorę się za konstrukcję poszczególnych elementów, chcę wykorzystać druk 3D, tanie części elektroniczne i stare mikrotelefony monterskie oraz polowe. Dla dociekliwych - wiem jak, bo skonstruowałem już z takiego mikrotelefonu coś, co ma kabel z wtyczką 3,5mm, który można wpiąć normalnie do telefonu i używać zarówno jako słuchawkę i mikrofon :) W przypadku dużych, 'biurkowych' radiostacji dla HQ, radiotelefon schowany byłby w pełni wewnątrz (nie wpłynie to znacznie na jego zasięg), za atrapami różnych pokręteł itp.; jego obsługa (ustawianie kanału i głośności) następowałaby przez ukryty panel lub drzwiczki, a wyprowadzenia do multum urządzeń audio były w panelu przednim. Cała obudowa byłaby dodatkowo dociążona. Przykładowa radiostacja 'biurkowa', tutaj Wireless set No. 11. Podobnie w przypadku radiostacji 'plecakowych', jak niemieckich radiostacji Feldfu (Feld Funkgerat, czyli radiowe urządzenie polowe), amerykańskiej SCR-300 (potocznie zwanego walkie-talkie), czy brytyjskiego Wireless Set No. 18. Radiotelefon ukryty byłby w środku, z być może wyprowadzoną anteną, i obsługiwany przez panel boczny (niemieckie wersje), górny (amerykańskie) lub tylny (brytyjskie), z dodatkowymi wyjściami na słuchawki, mikrofon i mikrotelefon. Plecakowe radiostacje różnych armii w 2WŚ. Najciekawszym jednak dla mnie są najmniejsze warianty przenośnych radiostacji, a nawet pierwsze radiotelefony, jak brytyjski Wireless Set No. 38 i amerykański SCR-536 (potocznie zwany handie-talkie), które wymagałyby zintegrowania anteny i pokręteł z obudową za pomocą adapterów (planuje użyć druku 3D). Najmniejsze wersje przenośnych radiostacji z 2WŚ. W przypadku wersji brytyjskiej, z urządzenia wyprowadzony jest kabel do wtyków dla słuchawek i laryngofonu, który radiooperator nosił w odrębnej torbie wraz z bateriami, w drugiej torbie noszono dodatkowy osprzęt audio oraz zeszyty i inne bibeloty; ja planuję w jednej torbie nosić ową przejściówkę oraz dodatkowy sprzęt audio dla osoby która chciałaby wykonać połączenie (czyli np. dowódcy). Amerykański zaś model może być dość atrakcyjny, ponieważ jest najbardziej zbliżony do typowych 'krótkofalówek', nie miałby on jednak wyprowadzeń dla dodatkowych urządzeń audio. Poniżej moje projekty dla obu wymienionych, które chcę zrealizować w najbliższym czasie: Wireless Set No 38 wedle znalezionych przeze mnie danych i obliczeń ma wymiary ok. 22 x 16 x 10 cm, z czego górny bok jest obniżony o jakieś niecałe 5 cm. Pozwala to bezproblemowo zmieścić model krótkofalówki który zamierzam użyć (Retevis RT24), zostawia też trochę miejsca wewnątrz na mocowania, obciążenie i przejściówkę. Korpus byłby zbudowany ze sklejki grubości 1cm, wzmocniony od wewnątrz kątownikami i dodatkowymi warstwami drewna. Górny panel byłby odkręcany i to do niego zamontowana byłaby sama krótkofalówka wraz z adapterem do manipulacji pokrętłami - musi być do niej dostęp by wymienić baterię. Górnym panelem wychodziłby również kabel prowadzący do adaptera dla słuchawek i laryngofonu, noszony w osobnej torbie. Do całego zestawu dochodzi nosidło z parcianych pasów. Radiotelefon SCR-536 ma wymiary około 40 x 9 x 9 cm, z czego wysokość liczona jest z osłoną anteny - bez niej, sam korpus ma około 30 cm wysokości. Biorąc pod uwagę grubość sklejki 1 cm, pozwala to zmieścić niemalże na styk pożądaną przeze mnie krótkofalówkę. Za pomocą przejściówki wyprowadzone byłyby przycisk PTT, głośnik i mikrofon do odpowiadających oryginałowy miejscu. W celu wymiany baterii, prawdopodobnie tylny lub boczny panel byłyby odkręcane lub otwierane. Będę w tym temacie tworzył kolejne posty wraz z postępami w realizacji tego projektu, też żeby każdy mógł zobaczyć co i jak się tworzy - obecny deadline to nasz ASHowy DDay w tym roku, czyli koniec czerwca. Jeżeli projekt się uda, to nie ukrywam że byłbym otwarty na wykonanie innych modeli w przyszłości dla zainteresowanych (oczywiście nie za darmo). Mam nadzieję że kogoś zainteresuję lub zaciekawię, pozdrawiam :)
-
NEKROMANTA TEMATÓW powraca, bo znalazłem znowu ciekawe filmidło na Youtube: Gość zaprojektował granat zasilany najtańszymi kapiszonami, do zrobienia w druku 3D. Jak dla mnie ciekawa zabawka, szczególnie w porównaniu z dużo cięższymi granatami na gaz które ważą ~300 gramów i więcej (ten waży kilkadziesiąt gramów) a do tego marnują i śmiecą kulkami. Do tego jest to kompletnie bezpieczne piro, bo nikt sobie kapiszonem krzywdy nie zrobi (no chyba żeby taki granat odpalić komuś dosłownie na uchu, ale równie dobrze można dostać kulką w ząb albo środek ucha - to już jest hazard w który wszyscy gramy). Szczególnie fajne jest kilka typów "zapalnika", na stronie z plikami do druku (https://cults3d.com/en/design-collections/FulcrumAirsoft/airsoft-grenades) są też wersje zbliżone kształtem do historycznych granatów, jak Mills bomb i eierhandgranate; przy czym gość zapomniał o najbardziej oczywistym (przynajmniej dla mnie) kształcie dla "odkręcanego" zapalnika - granatu no. 69, który aktywował się po odkręceniu nakrętki i był granatem impaktowym. Dodatkowy plus z "odkręcanego" wariantu - nie ma do zgubienia dźwigni i zawleczki. Różnica w cenie jest dla mnie najważniejszym atutem całej tej zabawki - pliki do druku kosztują po 30 zł dla body i zapalnika każdego typu (czyli 60 zł za podstawowy granat), do tego WSZYSTKIE zapalniki i body są kompatybilne i wymienne ze sobą. Natomiast gotowe granaty gość sprzedaje za 40 funtów (200zł), a granaty gazowe kosztują jeszcze więcej (>250 zł) + gaz i kulki. Koszt wydruku takiego granatu to są grosze, no MOŻE kilka złotych + śrubki z najbliższego sklepu budowlanego, a kapiszonów można sobie za 20 złotych kupić zapas do końca życia. Planuję kupić jeden z modeli z "odkręcanym" zapalnikiem i przemodelować by wyglądał jak no. 69, jak mi się uda go zrobić to na pewno wyśle tutaj posty.
-
Znalazłem coś fascynującego, więc jako NEKROMANTA STARYCH TEMATÓW dodam to tutaj bo myślę ma to wartość. Te tracery z wcześniej są fajne, ale drogie, mogą nie pasować na końcówkę repliki (szczególnie jak ktoś (ja) chciałby używać trójstrzałowej strzelby), a po trzecie to ich już w ogóle nigdzie nie ma i są tylko droższe v2 :( Moim dotychczasowym rozwiązaniem które niektórzy widzieli w moim fspaniałym (sic!) garażowo robionym wz. 29 było dość prymitywne wykorzystanie przycisku cudem wciśniętego za spust repliki, który zwyczajnie zwierał połączenie między żółto-pomarańczowym LED umieszczonym za pomocą o-ringa na końcu lufy, a guziczkowymi bateriami wciśniętymi w przestrzeń komory magazynka. Ma to plus - jest proste, i dużo więcej minusów - wymagało ciągnięcia drutów przez całą długość repliki, wszystkie elementy są po niej rozsiane, i najgorsze - aktywuje się zawsze przy wciśnięciu spustu, nie tylko przy wystrzale. Natomiast znalazłem taki filmik na YouTube: Jest to marker wystrzału oparty o obwód z LED aktywowanym dźwiękiem. Jest prosty jak barszcz: (schemat obwodu zapożyczony z filmiku) Wymaga w sumie: 1 mikrofonu elektretowego 2 rezystorów 10 kOhm 1 rezystora 1 MOhm 1 kondensatora 3 uF (na innym schemacie widziałem inną pojemność, ale wole zaufać temu) 2 tranzystorów BC547 (podtyp nieokreślony, chyba najlepiej użyć B) LED (taśma czy pojedynczy, nie ma to znaczenia, ważne by bateria mogła go zasilić) Baterii ok. 9-12 V (widziałem takie i takie, gość w wideo mówi że używa 9V) Koszty wszystkich tych elementów to są złotówki za sztukę jak za mikrofon czy baterię, lub za paczkę kilkudziestu mniejszych elementów. Dodać to tego jakiś kabel (np. najtańszy 4 żyłowy USB od ładowarki) lub trochę drutu i można bez problemu wyprowadzić zestaw mikrofon + LED na koniec lufy, a baterię i układ schować w kolbie, uchwycie, przykleić z boku, lub jak ja planuję, w kikucie tuby magazynowej w strzelbie. Mikrofon musi się znajdować dość blisko przelatujących kulek / powietrza, natomiast zastanawiam się czy by nie stworzyć dla całości specjalnej nasuwki na koniec lufy w której pasek LED byłby w środku po obwodzie i lekko skierowany na zewnątrz. Największy plus tego zestawu - kompletna niezależność od spustu, i niezawodna aktywacja przy każdym strzale. Planuję, jak się do tego wkrótce zabiorę, wysłać kilka zdjęć tutaj żeby pokazać jak mi poszło.
-
"Bad Land" - Chojne k. Sieradza, 24/25 sierpnia 2024 r. (LARP/ASH)
Basil replied to Cortes's topic in Imprezy ASH
Melduje się Samuel Johnson, tajny funkcjonariusz Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Republiki Liberii! Po powrocie z ekspedycji, S.J. zameldował przełożonym, że wedle rozkazu nie doszło do żadnej konfrontacji między ekspedycjami, ani do złamania prawa Liberyjskiego. Ponadto zdążył zdać przełożonym bardzo krótki raport, uznając że zebrane materiały same wytłumaczą resztę sytuacji. Wedle owego raportu, ekspedycja aliancka przybyła na miejsce po około dwóch dniach podróży, a pozostawiona przez tragarzy na brzegu rzeki Loffa przeprawiła się przez rzekę i skończyła rozbijać obóz dopiero po południu pierwszego dnia pobytu. Funkcjonariusz towarzyszył ekspedycji w kilku wyprawach, które przebiegły następująco: Wybrano się nad przeciwległy brzeg rzeki w celu zażycia kąpieli i zbadano teren wokół domniemanego miejsca spoczynku Czarnego Dzbana. Po otrzymaniu informacji że patrol amerykański zauważył Czarny Dzban, udano się w podane miejsce w celu jego zbadania; w trakcie działań angielskiego chemika funkcjonariusz napotkał członka drugiej ekspedycji, który podał się za niemieckiego naukowca o imieniu Strauss (później ustalony jako mjr Strasser); towarzyszył mu również przewodnik C.G., z którym nawiązano pozytywny kontakt. Część ekspedycji alianckiej udała się do Czarnego Dzbana; w tej wyprawie S.J. nie brał udziału, co było błędem - wedle relacji napotkano drugą grupę, która wykonała przy Czarnym Dzbanie jakąś czynność, która doprowadziła do jego aktywacji i zniszczenia. Wieczorne przeczesanie terenu, w trakcie którego nie znaleziono nic znaczącego; natomiast po rozdzieleniu grupy i powrocie jej części do obozu, S.J. i kpt Renault niemalże przypadkiem napotkali przewodnika C.G.; po odejściu kpt Renault do obozu, S.J. i C.G. udali się na polowanie w celu próby mediacji sytuacji na wyspie. Nocne spotkanie kpt Renault z mjr Strasserem, brak informacji co do jego przebiegu. Poranna ekspedycja w trakcie której znaleziono pozostałości ekspedycji z roku 1921, funkcjonariusz S.J. zabezpieczył znalezione dokumenty. Drugie wyjście w celu odnalezienia pnączy ze strąkami i niebieskich kwiatów na kolczastym drzewie; udaremnione zostało spotkanie obu ekspedycji do którego niemalże doszło w pobliżu obozu alianckiego. Wysłanie S.J. w celu skontaktowania się z C.G. i określenia sytuacji drugiej ekspedycji; na miejscu S.J. zastał tylko pozostałości obozowiska; wobec tego powrócił do obozu alianckiego i zabezpieczał zwijanie obozu. Ponadto, przed pierwszą, pomiędzy trzecią a czwartą, i przed szóstą wyprawą, do obozu przybył niejaki Ossendowski, o którym również sporządzono notatkę. Przed południem drugiego dnia pobytu, wobec wypełnienia wszystkich swoich celów, po powrocie S.J. ekspedycja aliancka opuściła wyspę i powróciła do Monrovii. Jako że żadne państwo związane z ekspedycjami nie żądało od rządu Liberii przekazania materiałów którymi zaopiekował się funkcjonariusz S.J., ani nie przekazało żadnych informacji zwrotnych dotyczących wyników ekspedycji, zebrana sterta papierów trafiła do folderu, folder do szuflady, a szuflada została wsunięta w półkę w archiwum gdzie, wobec kompletnego braku zainteresowania, została szybko zapomniana. Musiało upłynąć aż ponad pół wieku, by znowu ujrzała światło słońca - a właściwie, kserokopiarki. Po ustabilizowaniu się sytuacji w Liberii, w trakcie jakiejś inwentaryzacji na przełomie tysiącleci, któryś urzędnik stwierdził że zdigitalizuje zalegające po archiwach sterty papierów. Jego mozolna praca również zostałaby zapomniana, gdyby nie nadgorliwy informatyk, który w ramach kolejnej inicjatywy cyfryzacyjnej stwierdził, że wrzuci wszystko co zalegało po komputerach w chmurę. Taka więc była historia osiemdziesięcioletniego zbioru dokumentów, dostępnych pod poniższym linkiem: Interior Ministry of Liberia Archive / Be Ziema -
"Bad Land" - Chojne k. Sieradza, 24/25 sierpnia 2024 r. (LARP/ASH)
Basil replied to Cortes's topic in Imprezy ASH
Zgłasza się Samuel Johnson, przewodnik ekspedycji alianckiej (amerykańsko-brytyjsko-francuskiej) Przede wszystkim to jeszcze raz wielkie brawa dla organizatora za naprawdę fajną zabawę, poziom rekwizytów i materiałów fabularnych najwyższy :) Dzięki również wszystkim graczom za utrzymanie superowego poziomu gry i organizacji, nic tylko chwalić! Ale mam jedną istotną poprawkę - było więcej niż jeden strzał, o jakieś cztery! Tylko że wszystkie po za tym jednym były trafne, bo wykonane przez zdolnych myśliwych na wieczornym polowaniu :) Dłuższy post z podsumowaniem wszystkich moich perypetii oraz ze zdjęciami i skanami wrzucę później, jak już przejrzę wszystkie materiały ;) I bym prawie zapomniał - wielkie podziękowania również dla Arkusza za podwózkę -
Bardzo ciekawie zobaczyć jak nasza kompletna paranoja wyglądała od drugiej strony ;) Ten wasz agent to był podejrzany od początku, wszędzie wtykał nosa i pytał o za dużo, więc dokumenty przepadły wraz z nim. I powiem wam też że dobrze żeście dla siebie zdecydowali żeby nie wchodzić do miasteczka, bo pojawienie się "dwóch myśliwych" o tej godzinie by się dla was skończyło co najmniej przeszukaniem, aresztem i pałowaniem przez komendanta. Nasz poziom paranoi był taki, że myśmy się nawzajem wszyscy wśród swoich podejrzewali, a co dopiero jakichś nieznajomych zielonych ludków znad granicy. Bo myśmy te skrzynie zabrali na piechotę ;) Nie pamiętam czy one trafiły do twojego auta Dominiku przed czy po przekroczeniu granicy przez większość naszych, natomiast na pewno pamiętam dreptanie za kilkoma ludźmi którzy nieśli jakieś toboły, chyba owe skrzynie - ale teraz ręki bym sobie nie dał uciąć. To ciekawe, to już pewnie wiecie kto będzie grał jakichś granatowych. Biedny, obrabowany pocztowiec tak się nam żalił jak żeście go pobili, po czym z radością pokazał te grudkę coście jej zapomnieli przy tym zuchwałym napadzie ;) A tak po za tym, to muszę szczerze powiedzieć że twoja gra pomocnika w warsztacie była również niesamowita! Nawet w tym moim mundurku trochę się peszyłem nachodzić takiego imponującego charakterem robotnika. Pozdrawiam ;)
-
Skrzynię otworzył, że tak powiem, los - była to dość tragikomiczna scena niemalże jak z filmu, bo zestresowani nadchodzącym atakiem i ewakuacją zebraliśmy się w kilku na posterunku P.P. żeby zapakować i odwieźć depozyt bankowy do karczmy gdzie urzędował rząd. Nie pamiętam czy skrzynię z gotówką podnosił pan Rajko czy ktoś z rządowej ochrony, ale szybko okazało się że nie była domknięta; i cała zawartość skrzyni 'ewakuowała' się na podłogę posterunku. Kulturalnie określę tylko że od razu zabraliśmy się do bardzo energicznego zbierania wypatroszonych flaków depozytu ;)
-
Ponieważ pierwszy raz byłem na Twojej grze, to zwyczajnie nie spodziewałem się zawarcia aż takich detali i tak głębokiego przemyślenia całej gry pod tym względem (to jest oczywiście komplement). Teraz będę już wiedział i pamiętał, że fałszywki są przemyślane i mogą być w obiegu, a błędy są zrobione celowo. Po prostu w chaosie tej nocy bardziej skupiliśmy się na powierzchownych sprawach żeby ogarnąć ich natłok, niż na analizowaniu wszystkich szczegółów - bo nam wystarczało że dokument był polski i w środku był delikwent, a niekoniecznie jakiego wzoru czy jakie miał znaki - ale obiecuje że następnym razem już nie będziemy tacy łatwi ;)
-
Inżynier Meltzer, zatrzymany przez KOP w pierwszych 10 minutach gry wraz z "Węgrem" trafili do celi na naszym posterunku. Po tych wszystkich wesołych przygodach które już opisałeś, gdzieś po północy rumuński inżynier trafił do celi policyjnej, gdzie umęczony popadł w sen tak głęboki że nie zbudził go nawet atak sowiecki. Musiał się dość zdziwić, kiedy obudził się w tym samym więzieniu, a innym kraju! Off-game to nasz wesoły śpiewak poszedł na zasłużony odpoczynek do samochodu ;) "Węgier" zatrzymany wraz z Rumunem trafili na początku gry do celi policyjnej razem, a potem policja była zajęta pilnowaniem ważnych gości którzy wprosili się nam na posterunek. Ja stałem na straży przy wejściu, widziałem jedynie że po przesłuchaniu, owy "Węgier" został zaproszony na spotkanie z rządem i kilkukrotnie obracał się jeszcze w tych kręgach. Ciekawe ;) Po za tym, w sprawach policji wszystko jak opisał wyżej komendant. Sam mam jeszcze jedną uwagę - warto by wspomnieć, że fałszywki istnieją; szczególnie służbom. Wiem że można to wydedukować, ale ja sobie zapamiętałem z tych wiadomości przed grą część "ZAKAZ WNOSZENIA WŁASNYCH FAŁSZYWEK I PODRÓBEK" zamiast "możecie używać tylko tego, co dostaniecie ode mnie"; przez co w mojej głowie błędnie powstała myśl "aha, nie będzie fałszywek". Więc taka przypominajka dla służb by trochę z tym pomogła, bo zwyczajnie mi to z głowy wypadło tuż przed grą. Szkoda wielka, bo dokumenty były super przygotowane i naprawdę mogło to wiele pomóc i namącić w grze, gdyby gracze pamiętali się w to angażować ;) Po za tym - jeszcze raz trzeba powiedzieć że było niesamowicie, dzięki wszystkim. Oczywiście jak najbardziej jestem chętny na wszystkie kolejne gry w tych klimatach; nawet sam zaczynam coś myśleć o organizowaniu takich.
-
To niepilnowanie tej strony granicy było trochę złudne, bo zawsze ktoś się kręcił w okolicy posterunku PP. Byliśmy na pierwszy ogień, więc my (Policja) mieliśmy tej części pilnować, w budynku było kilka dość niewidocznych i zakrytych drzewami drzwi i okien z których mogliśmy was obserwować i ostrzelać, a na koniec staliśmy tam jako ariergarda. Ale powiem Ci Grisza, to Twoje wejście w środku nocy, w pięknym oficerskim mundurze z rzędem medali i przedstawienie się tytułem długości zdania (i to jeszcze zawierającym w środku "NKWD") naprawdę sprawiło na mnie niezłe wrażenie i się trochę speszyłem ze strachu że jak coś źle powiem to będzie przypał na skalę międzynarodową ;) Dodatkowo twój towarzysz bardzo ochoczo manewrował pepedą w naszą stronę, na szczęście tą część sytuacji udało się rozegrać dyplomatycznie. Więc ten atak o 3:00 nie był zmyślony, a jednak ;) Nieźle ci wszyscy agenci namieszali. Rumuński pogranicznik: "Cóż Pana sprowadza do Rumunji?" Posterunkowy Matuszyk: "Cóż, kocham tutejszą przyrodę, kulturę, jedzenie, jestem turystą i kocham chodzić po górach, a szczególnie piękne są Karpaty które prawowicie odebraliście Węgrom" Na tą wypowiedź pogranicznik natychmiast podpisał i wydał papiery, pozdrawiając policjanta uśmiechem ;)
-
No i kurde sprytny Lipa Finkelman jednak wszystkich wyrolował i został komunistycznym panem na komunistycznym dworze ;) Ta cała paranoja z atakiem zgrała się wspaniale; od pierwszej myśleliśmy tylko o tym ataku ze strony drogi do Lwowa, bo byliśmy na pierwszy ogień. Po drugiej na posterunek wprasza się sztab wojskowy, i zaczynają sobie planować ewakuację; wszystko przez okienko dyżurki podsłuchujemy sobie z rezerwistą. Myślę sobie - przecież ten łuk drogi jest kluczowy, sowiety na pewno będą chcieli odciąć nam tam drogę, pewnie zaraz któryś się okaże szpiegiem, cały plan wygada, zaatakują od razu i wezmą w widły, i tyle z tej całej ewakuacji. Przerażenie moje i komendanta jak nam rezerwista na patrolu wyparował pięć minut po tym zamieszaniu było bezcennie realne ;) Jakże większa była nasza konsternacja gdy minęła trzecia, nie ma ataku, minęła czwarta, nie ma ataku, wstają zorze i cały czas jakoś cicho. Ale potem się zaczęło dziać! Ja Ciebie Daffi nie podejrzewałem o jakieś głębsze konszachty, jedynie drobne przekupstwo ;)
-
Dokładając się do kolegi kolejarza i pocztowca - chłopaki z dworca wspaniały klimat robili, od zagubienia worka pocztowego za którym owy biedny pocztowiec latał pół nocy, zerwania na nogi całej policji gwizdkiem odprawienia pociągu, do filmowego wręcz dla mnie widoku gdy na koniec z budynku dworca wybiegło na nas dwóch kolejarzy, pocztowiec i żołnierze żeby dołączyć do ewakuującej się kolumny. Już miałem w tym stresie i panice do was mierzyć, gdyby kolega rezerwista z ariergardy nie rzucił w porę "To chyba nasi!" ;)
-
Gra wyszła kapitalna, atmosfera była niesamowita i emocje jak prawdziwe; naprawdę było warto wziąć udział i będę długo wspominał :) Najważniejszą rzeczą którą chciałbym przekazać organizatorom - panowie, poziom waszego przygotowania i wkładu jest naprawdę wysoki, porównywalny z porządnymi larpami o podobnym zakresie. Było prawie 60 graczy, mieliśmy duży teren, fajnie zrobioną scenografię, rekwizyty i akcesoria, ciekawy scenariusz i wiele innych drobnych rzeczy które wszystkie razem 'robiły grę'. Według mnie gra mogłaby spokojnie kosztować i ze 100 złotych, a to dopiero dolne granice larpów o podobnej jakości dużo mniejszej skali. I ja bym to bez pretensji zapłacił z góry i z radością przyjechał. To była gra fabularna w którą włożyliście ogrom wysiłku, i myślę że jako gracze możemy zgodzić się, że zrobienie takiej scenografii, wydrukowanie i naklejenie kilkudziesięciu plakatów i oznaczeń, przygotowanie kilkudziesięciu zestawów dokumentów, czy chociażby wyposażenie karczmy w meble, jedzenie i picie nie jest darmowe. Chyba najlepszym elementem całej gry było napięcie jakie dało się odczuć w jej trakcie. Co prawda to jako Policja Państwowa ganialiśmy w tę i nazad całą noc, ale gdy sytuacja w miasteczku trochę ucichła jakoś po północy, to dopiero zaczął się stres. Już jakoś od drugiej w nocy zacząłem czuć jakbym siedział na szpilkach, a im bliżej świtu tym gorzej (czyli lepiej ;)) Gdy tuż po świcie dywersanci wysadzili linię kolejową, w koszarach WP ogłoszono alarm i żołnierze wybiegli na pozycje, a na koniec nastąpił kulminacyjny atak sowietów z lasu na łuk drogi którym ewakuowaliśmy rząd i rezerwę państwową - te momenty były idealnym zwieńczeniem całej nocy. Jako że z resztą Policji osłanialiśmy tyły, to miałem wręcz filmowy widok na całą akcję, a szczególnie kolumnę ewakuacyjną ostrzeliwaną w drodze na granicę Polsko-Rumuńską. Ponieważ ukryłem się w krzakach na pasie granicznym żeby osłaniać ewakuujących w trakcie pertraktacji z ambasadorem na granicy, gdy sowieci skosili żołnierzy osłaniających drugą stronę, jakoś mnie nie zobaczyli (cyt. któregoś oficera "to chyba wszystkich już mamy"), i udało mi się jako przedostatni przekroczyć granicę o własnych siłach. O własnych siłach, bo gdy sowieci porywali rannych na pasie granicznym jako jeńców, to przeciągnęliśmy przez szlaban rannego ochroniarza rządowego. Przedostatni, bo kilkanaście minut później, gdy ewakuowani na granicy czekaliśmy na rumuńską papierologię, naszym oczom ukazał się eskortowany przez rumuńskiego granicznika rozradowany chorąży WP o pięknym wąsie, który dokonał brawurowej ucieczki z sowieckiego więzienia i został przez nas przywitany radością i wiwatem. Nie licząc kilku strzałów, które oddałem w trakcie osłaniania ewakuacji, to całą noc nie oddałem ani jednego - a emocji więcej nic na strzelankach gdzie kulek i sto poleci ;) Na koniec jeszcze raz dziękuję za grę i pozdrawiam wszystkich - organizatorów, kolegów którzy mnie podwieźli - mój komendant i śpiewający całą noc rumuński przemytnik ;) a z powrotem belgijski handlarz i sam Prezydent, rząd RP i jego ochronę, ekscelencje ambasadorów, naszego rezerwistę policjanta, bohaterskie Wojsko Polskie, dzielny KOP, zapracowanych kolejarzy i pocztowca, niezapomnianych cywili wśród których byli przemytnicy, szpiedzy, dywersanci i zwykłe rzezimieszki, a także kolegów zza granicy; pograniczników Królestwa Rumunii którzy z litością umożliwili nam ucieczkę, i oczywiście bratni naród sowiecki, bez którego przecież nie byłoby gry ;) Te wspomnienia spisał Posterunkowy PP okręgu Krakowskiego Bazyli Franciszek Matuszyk, który po ewakuacji do Rumunji poszedł w świat i tyle go widzieli
-
"Waco down! / Chance vom Himmel" - Skrzydlna 27-28 października 2023 r.
Basil replied to Simon91s's topic in Imprezy ASH
Apropos, i na tej grze było kilku gargameli którzy w ogóle trupszmat nie mieli :P -
"Waco down! / Chance vom Himmel" - Skrzydlna 27-28 października 2023 r.
Basil replied to Simon91s's topic in Imprezy ASH
I to brzmi fajnie, ale przede wszystkim jest ciekawsze od zwykłego czekania; znałem część tego systemu i na jego podstawie właśnie coś nazmyślałem. Zgadzam się również z resztą wypowiedzi; medyk, który zwykle jest skazywany na pełzanie na tyłach, raczej nie dorobi się frajdy na strzelaniu; więc warto zadbać by chociaż jakoś inaczej mógłby się wykazać. Więcej nie trzeba pisać, bo raczej jesteśmy zgodni, a nie chcę także zapełniać chłopakom komentarzy dygresjami :) Podobną sugestię miałem co do saperów, a dokładnie 'ładunków wybuchowych', żeby zamiast arbitralną ilość czasu udawać robienie czegoś, to dać im ładunek do złożenia; czyli pojedyncze laski dynamitu, do tego jakiś sznurek i najtańsza taśma malarska (a co gdyby jeszcze musiały być transportowane w skrzynce i dopiero na miejscu lub obok wyjęte do złożenia?), a potem niech chłop w terenie to sklei, ew. doklei do wysadzanego obiektu, i cyk. Zabawa może i zajmie krócej niż trzy minuty, ale na pewno będzie ciekawiej ;) Oczywiście jeżeli w scenariuszu jest potrzebna dynamiczna akcja, to ładunek może być i razem, albo w częściach w kieszeni; nie twierdzę że to mają być twarde, nieplastyczne zasady i wyłącznie tak jak powiem. Można by też np. pochować poszczególne elementy ładunku w kilku skrzyniach, które trzeba odnaleźć. Chciałbym na koniec dodać, że źródłem tych dyskusji nie jest to, że było źle - wręcz przeciwnie, właśnie dlatego żeście się postarali, zrobili fajne rzeczy jak właśnie ten dynamit z czasownikiem, to pobudza człowieka do myślenia i kreatywności, jakby to jeszcze inaczej i fajniej wykorzystać. P.S. Dzięki za zdjęcia -
"Waco down! / Chance vom Himmel" - Skrzydlna 27-28 października 2023 r.
Basil replied to Simon91s's topic in Imprezy ASH
Cześć, tu Konrad / Basil / gajowy / Jagermeister / ten co nudził strasznie jak to na strzelance ludzie do niego strzelają na wstępie pozdrawiam organizatorów i wszystkich którzy byli, a szczególnie Clone'a i Marka którzy mnie uratowali podwózką. Proszę doczytać do końca, bo mam jedną wedle mnie ważną opinię o mechanice medyków. Chcę także zaznaczyć, że chociaż na grze rozmawiałem z niektórymi z orgów i wyrażałem dość pesymistyczne brzmiące opinie o moich odczuciach z gry, to dotyczy to jedynie tego co mi się przytrafiło osobiście, a nie jest to moja opinia o organizacji / przebiegu / atmosferze / całokształcie imprezy. To, że trudno znaleźć przyjemność z pełzania tam i z powrotem na respa, dostając za każdym razem serię z krzaka (co chyba każdy zrozumie), wcale nie wyklucza że impreza była zorganizowana bardzo porządnie, z super rekwizytami i akcesoriami, ciekawymi zadaniami itd. W tym zakresie jesteście godni podziwu i naśladowania, bo naprawdę widać włożony wkład. Szkoda jedynie że przez pogodę nie udała się część LARPowa w piątek, na pewno bym miał więcej szans na nie dostanie od razu kilkunastu kulek z automatu za każdym razem jak tylko wychyliłem się za pień. I na pewno pojawię się na kolejnych Waszych grach, może z lepszym nastrojem i bardziej adekwatnym ekwipunkiem. Co do mechaniki medyków: chociaż przez 5 godzin tylko raz miałem chociaż szansę kogoś opatrzeć, to już przy jej opisie się mi nie podobała, z prostego względu - odczekiwanie czasu jest nudne i mało angażujące. Gapienie się na delikwenta przez 2-5 minut zanim można mu nałożyć opatrunek średnio przypomina działania sanitariusza polowego, a jeżeli ktoś myśli że przez ten czas można przecież symulować robienie coś przy rannym, to fajnie się mówi, ale trudno jest LARPować opatrywanie kogoś, kto na postrzelenie reaguje suchym "dostałem", wyciąga szmatę i oddala się na respa przy najbliższej sposobności; dodatkowo przez całą grę nie widziałem chyba ani jednej osoby z założonym opatrunkiem. Żeby nie być gołosłownym, wymyśliłem (przynajmniej sugestię) na prosty system, oparty na doświadczeniach z Węgierskiej Górki (gdzie faktycznie wielu graczy biegało z opatrunkami, a dla mnie gra medykiem bez broni była bardzo angażująca), który faktycznie sprawia zarówno medykowi i rannemu większą trudność, a jednocześnie ciekawe i angażujące zadanie. Medyk dostaje na grę: opaskę medyka, kość d6 w słoiczku do losowania ran, bandaże, butelkę jakiegoś łatwo zmywalnego i najlepiej białego/żółtawego proszku, pustą i tępą strzykawkę (jakąś tanią plastikową małego rozmiaru), do strzykawki może być pusty słoiczek, oraz opcjonalnie torba na szpej (ale może pomieści się w kieszeniach). Medyk, podchodząc do rannego gracza, losuje d6 ranę, a następnie wykonuje wedle losu kilka czynności i opatrunek w okolicy miejsca trafienia. Powód? Od razu angażuje to rannego i medyka do akcji, bo najpewniej będą musieli zagrać w twistera albo przeciągnąć pacjenta, żeby sanitariusz mógł w ogóle dostać się do rany, dodatkowo tworzy to ciekawsze opatrunki - na WG widziałem ludzi z opatrzonymi dłońmi i związanymi palcami, a jeden oficer miał opatrunek założony tak, że zasłaniał mu połowę twarzy (w tym jedno oko!). Same losy odpowiadałyby natomiast: 1 - należy jedynie założyć opatrunek z bandaża 2 - należy zasypać ranę proszkiem (lub, jeżeli pacjent boi się o mundur, sypnąć parę razy na ziemię obok), a następnie założyć opatrunek 3 - należy nabrać od pół do pełnej strzykawki ze słoiczka, zrobić pacjentowi zastrzyk w okolicy rany (wystarczy na tej samej kończynie), a następnie zrobić opatrunek 4 - należy zrobić zastrzyk z pełnej strzykawki, zasypać ranę proszkiem i dopiero zrobić opatrunek 5 - należy zrobić pełen zastrzyk, zasypać, a dodatkowo tak opatrzeć ranę, by była niewygodna dla pacjenta - np. związać palce, zrobić temblak (usztywniając w ten sposób łokieć), zasłonić oko/ucho/nos (co wymaga zdjęcia hełmu, dodatkowo zużywając czas), a w przypadku trafienia w nogę uziemić pacjenta lub zobowiązać kogoś (bądź siebie) do odprowadzenia go kilkanaście metrów w tył (do najbliższego bezpiecznego miejsca), skąd może poruszać się o własnych siłach. 6 - należy stwierdzić śmiertelność trafienia (zmyślić coś pacjentowi), zrobić pełen zastrzyk, obmacać symbolicznie pacjenta po klatce lub kieszeniach (szukając nieśmiertelnika czy dokumentów) i odesłać na respa. Lista może się wydawać skomplikowana, ale wytłumaczenie wszystkiego z pokazaniem przykładów to może 5-10 minut; można ją też uprościć, zmieniając zakresy losów i usuwając punkt 5. W każdym razie użycie chociaż części systemu byłoby ciekawsze niż losowanie pomiędzy natychmiastowym opatrunkiem, oczekiwaniem 2-5 minut na odstrzelenie przez przeciwnika, który chciał wywabić medyka, albo natychmiastowym zesłaniem na respawn. Jestem otwarty na komentarze i sugestie. I jeszcze raz pozdrawiam, gra była naprawdę super ogarnięta. -
Pozdrawiam wszystkich, pomimo tego że mi się replika zepsuła po 4 strzałach i zaciąłem dwie kolejne pożyczone, a potem zużyliśmy cały zapas amunicji do KM w pierwszą godzinę, to było bardzo fajnie i na pewno pojawię się na kolejnych grach :) Wiadomo, stres, napięcie i głód w trzecim etapie trochę dawały w kość, ale ważne że koniec końców wyszła super gra! Tylko więcej takich, brawa i podziękowania dla organizatorów, i dzięki za podwózkę ;)